Wyznaczenie azymutu na mapie

Orientujemy mapę i oznaczamy na niej miejsce, w którym się znajdujemy. Z tego punktu wykreślamy linię do punktu, który jest celem marszu. Kładziemy teraz kompas na mapie w ten sposób, aby kolec na którym zawieszona jest strzałka znalazł się dokładnie nad punktem, w którym się znajdujemy. Obracamy kompas, aż strzałka pokryje się z literami Pn. W miejscu, w którym spod kompasu wyłania się nakreślona poprzednio linia, odczytujemy na podziałce azymut marszu.

SZKICE

Dobrze i dokładnie zrobiony szkic z powodzeniem zastąpić może mapę.

Szkic z miejsca

Rysujemy w skali z góry ustalonej z miejsca, który daje nam dobry wgląd w teren. Na arkusz papieru nanosimy przede wszystkim punkt stały z którego wykonujemy rysunek. Punkt ten musimy umieścić na papierze w ten sposób, aby cały szkic terenu, który mamy narysować, zmieścił się na kartce. Teraz oznaczamy na kartce strony świata. Od tego momentu nie. wolno zmieniać położenia arkusza papieru. Najważniejszą rzeczą jest teraz naniesienie kierunków przedmiotów najlepiej widocznych w terenie, Robimy to celując linijką od punktu stałego, który oznacza nasze stanowisko do wybranego przedmiotu i wykreślając wzdłuż brzegu linijki odpowiednią linię.

Azymut

Azymut to kąt między północą, a kierunkiem naszego marszu. Sposób wyznaczania azymutu: kompasem orientujemy północ. Następnie zgrywamy szczerbinkę z muszką i celujemy w kierunku przyszłego marszu (wybierając jakiś znaczny punkt np. dom, samotne drzewo, nie zmieniając położenia strzałki kompasu). Teraz odczytujemy cyfrę, którą wskazuje trój- kącik przy muszce, np. 25° i to jest właśnie nasz azymut.

Oznaczenie swego stanowiska

Chcemy odnaleźć i oznaczyć na mapie miejsce, w którym się znajdujemy. Przede wszystkim orientujemy mapę, a następnie szukamy w terenie odległego punktu, takiego, który jest oznaczony na naszej mapie odpowiednim znakiem topograficznym. Teraz linijką celujemy w ów odległy punkt w terenie w taki sposób, aby jeden jej koniec przechodził przez ten sam punkt oznaczony na mapie. Nie ruszając linijki rysujemy linię prostą i przeciągamy ją aż do przecięcia się jej z drogą, na której się znajdujemy. Punkt przecięcia jest właśnie naszym stanowiskiem. Jeżeli znajdujemy się w polu lub w lesie stosujemy inny sposób określenia swego stanowiska. Wybieramy dwa punkty w terenie oznaczone również znakami na naszej mapie. Po zorientowaniu mapy celujemy kolejno linijką do każdego z punktów i przeciągamy linię na mapie. Nasze stanowisko znajduje się w punkcie przecięcia obu linii.

Oznaczanie odległości za pomocą echa

Jeśli wykrzykniemy jakiś wyraz i w odpowiedzi usłyszymy echo jednosylabowe np. tędy dy, potokiem kim, znaczy to, że odległość dzieląca nas od zapory odbijającej głos wynosi 30—35 m. Jeśli usłyszymy dwu- sylabowe echo: Odpowiedź i powiedź nie można-można itp. odległość wynosi 66 m.

Z mapą i kompasem

Z mapą i kompasem nie zginiecie w terenie, jeżeli oczywiście umiecie się nimi posługiwać.

Orientowanie mapy

Szukamy na mapie drogi, na której się znajdujemy i obracając mapę ustawiamy ją w ten sposób, by kierunek drogi na mapie pokrywał się z kierunkiem drogi w terenie. Inny sposób: do lewego brzegu mapy przykładamy kompas tak, aby litery Pn-Pd były równoległe do pionowego marginesu mapy. Następnie zwalniamy strzałkę kompasu i nie ruszając nim, ale obracając całą mapą, ustawiamy strzałkę na literę Pn-Pd.

Obliczanie odległości „na oko“

Obliczanie odległości ruchomych przedmiotów Jak obliczyć odległość dzielącą nas od idącego człowieka? Wyciągamy rękę w przód, podnosimy duży palec i zamykamy jedno oko. (Jeżeli piechur posuwa się z prawej strony w lewo trzeba zamknąć prawe oko i odwrotnie). W chwili, kiedy palec zasłania piechura zamykamy lewe oko i równocześnie otwieramy prawe: W tym momencie wyda nam się, że piechur cofnął się. Liczymy, ile kroków zrobi on do miejsca, w którym znowu zasłoni go palec. Nasza odległość od piechura będzie się równała ilości kroków pomnożonych przez dziesięć. Przyjmując, że średnia długość kroków wynosi 3h metra łatwo obliczyć odległość w metrach, ab — to odstęp między oczami (patrząc z góry) to czubek dużego palca wyciągniętej ręki A — to pierwotne położenie piechura B — to drugie położenie piechura. Obliczenie to opiera się na spostrzeżeniu, że odległość od oczu do dużego palca wyciągniętej ręki (bO) jest zwykle 10 razy większa niż odległość między źrenicami oczu (ab). Najczęściej 60 i 6 cm. Tak więc stosunek bO do ab jest jak 10 do 1 i stąd stały mnożnik 10. Jeżeli chcemy przy pomocy własnego palca poznać odległość obiektu nieruchomego, np. domu musimy zamiast ¡kroków policzyć liczbę cegieł, lub otworów okiennych, które mieszczą się w odstępie między położeniami palca podczas obserwacji prawym i lewym okiem.

Węzeł płaski

Dzięki łatwemu wiązaniu powszechnie stosowany. Należy uważać, żeby końce wybiegały spod pętli po dwa z tej strony. Podobnie wiąże się węzeł babski, tylko z kolei trzeba uważać, żeby końce wybiegały spod pętli na przemian: jeden z wierzchu, drugi od spodu.Oba węzły służą do łączenia linek jednakowej grubości. Węzeł babski mocniej się zaciska i trudniej go rozwiązać.

Węzeł tkacki

Służy do łączenia linek nierównej grubości. Sposób wiązania: koniec grubszej linki (trzymany w lewej ręce) składamy podwójnie. Przez tak utworzoną pętlę przeciągamy cieńszą linę.

Kluczka niezaciągająca się

Można ją zawiązywać na końcu linki i pośrodku. Węzła tego używa się do drabinek sznurowych, jest ponadto wstępem do innych węzłów. Służy ponadto do wdrapywania się i schodzenia z drzewa. Robimy kluczkę niezaciągającą się, a drugi koniec przerzucamy przez gałąź, poczym przeciągamy przez kluczkę. Jest to wówczas tzw. węzeł więzienny.

Chronione rośliny zielarskie

  • Wawrzynek wilcze łyko
  • Bluszcz
  • Widłaki (można z nich zbierać tylko kłosy zarodnikowe).
  • Storczykowate z wyjątkiem pospolitych, czerwono kwitnących gatunków
  • Kosaćce
  • Sasanki
  • Miłek wiosenny
  • Rosiczka
  • Goryczka
  • Dziewięćsił bezłodygowy
  • Bez uzyskania zgody władz ochrony przyrody i administracji leśnej nie wolno zibierać również i tych roślin:
  • wilcza jagoda
  • konwalia majowa
  • żubrówka
  • paprotka pospolita
  • Sygnalizacja alfabetem Morse’go za pomocą chorągiewek
  • Zasadnicza postawa sygnalisty „Gotów do nadawania“.
  • Wywołanie wymachy chorągiewkami nad głową, dopóki wywołany nie odpowie tym samym znakiem.
  • „Kropka“
  • „Kreska“
  • „Koniec litery“
  • „Koniec wyrazu“
  • „Koniec nadawania“
  • „Nie rozumiem lub popełniłem błąd, powtarzam ostatni wyraz“ sygnalista 6 krotnie wymachuje chorągiewką.

Wysyłanie ziół

Zioła łatwo kruszące się najlepiej pakować rano lub wieczorem. Są one wtedy bardziej elastyczne. Zioła pakuje się do czystych toreb papierowych, najlepiej potrójnych. Pakuje się zioła ostrożnie, lecz ściśle. Ziele, korzenie zawsze układa się poziomo, jedne na drugich. Po zapakowaniu torby, szczelnie się ją zawiązuje. Najlepiej jest zioła jak najszybciej dostarczyć do punktów skupu. We wnętrzu opakowania umieśćcie etykietę, na której napiszcie nazwę surowca, wagę netto, nazwę miejscowości w której go zbierano, rok, miesiąc zbioru oraz adres i nazwisko zbieracza.
Oto adresy Zakładów Surowców Zielarskich. Zakłady te udzielają wszelkich informacji dotyczących, zbioru, suszenia i przechowywania ziół. Wskażą także najbliższe punkty .skupu surowców zielarskich. Możecie zbierać również jagody i grzyby. Przedtem musicie jednak zapewnić sobie źródło zbytu.

Jak suszyć zioła?

Będziecie mieli kłopot z wykonaniem suszarni. Zastąpcie ją czymś innym. Do suszenia ziół można wykorzystać wszelkie wolne pomieszczenia zaciemnione i przewiewne strychy, szopy, puste stodoły. Miejsce suszenia musi być czyste, zabezpieczone przed kurzem, niedostępne dla zwierząt i wolne od zapachów. Nie ma kłopotu z suszeniem ziół w dnie suche i słoneczne. W dni mniej ciepłe suszcie zioła na przewiewie. Rozkładajcie je również jak najcieńszą warstwą. Szybkość suszenia wzrasta również przy rozkładaniu ziół nie na półkach ale na sitach, rafkach tj. ramach obitych nierdzewną siatką drucianą. Suszenie i przerywa się wtedy, gdy części surowca, jak ogonki liściowe, łodygi łamią się przy zginaniu, a delikatniejsze części kruszą się przy zgniataniu w palcach.
Wysuszony surowiec zbiera się bardzo delikatnie. Nie pozostawiajcie go na rafkach. Zanieczyści następną porcję.

Rady dla zbieraczy

Nie gromadźcie razem w jednym koszu dwóch gatunków ziół. Części nadziemne roślin zbierajcie tylko w dni suche (z wyjątkiem owoców i kwiatów łatwo osypujących się). Zbiera się zioła tylko zdrowe i czyste tj. nieuszkodzone. W czasie zbioru przestrzegajcie czystości osobistej, czystości sprzętów i narzędzi zbioru, oraz czystości surowca, usuwając przy zbiorze wszelkie zanieczyszczenia w postaci innych roślin, piasku, słomy, itp. Po wysuszeniu surowca jest to prawie niemożliwe. Kwiaty zbiera się świeżo rozkwitłe. Liście zrywa się, ścina lub osmykuje ciągnąc ku górze. Korzenie i kłącza, po wykopaniu oczyszcza się z resztek ziemi, myje się starannie, ale szybko, tak by woda nie usunęła z korzeni cennych składników. Składa się zioła najlepiej do mniejszych lub większych koszy w zależności o-d rodzaju surowca. Składa się delikatnie, bez ugniatania. Gromadzenie ziół w workach, torbach, płachtach jest niewskazane, gdyż zioła tak gromadzone zgniatają się i zaparzają. Po zbiorze nie przetrzymywać ziół w koszach, ani nie gromadzić, lecz jak najszybciej rozkładać do suszenia. Zbiera się tyle surowca, ile się jest w stanie dobrze wysuszyć.
Rozkładając zioła do suszenia usuwa się jeszcze raz wszelkie zanieczyszczenia i zioła o niewłaściwym wyglądzie niezauważone przy zbiorze.

Harcerska spółdzielnia zbieraczy

Ogłoś harcerzom: zakładamy spółdzielnię zbieraczy. Jej nazwa? „Muchomor“. Spółdzielnia będzie się zajmowała zbieraniem i suszeniem grzybów, zbieraniem jagód, owoców leśnych, orzechów, ziół.
Po co? Spółdzielnia będzie zarabiać! Ile rzeczy dla drużyny, dla zastępu można zakupić za zarobione pieniądze. Członkowie spółdzielni (staną się nimi po opłaceniu wpisowego w postaci jednego borowika) muszą na walnym zebraniu zadecydować, czym spółdzielnia będzie sią zajmować i omówić organizację pracy. Te zioła zbierajcie:

  • babka zwyczajna
  • babka lancetowata
  • bez czarny
  • bylica-piołun
  • chaber-bławatek
  • dziurawiec posp.
  • jeżyna
  • krwawnik posp.
  • mniszek lekarski
  • perz
  • podbiał
  • pokrzywa zwycz.

zbierać lub ścinać młode liście bez ogonka w czasie kwitnienia rośliny zbiera się kwiaty oraz owoce w dni suche i po dokładnym obeschnięciu rosy zbierać wierzchołki pędów w początkach kwitnienia rośliny zbierać całe główki kwiatowe, a przed suszeniem wyskubać płatki zbierać ziele w początkach kwitnienia zbierać liście młode, ale wyrośnięte zbierać w ciągu całego lata świeżo rozkwitłe . białe kwiatostany zbierać korzenie roślin starszych w jesieni lub wczesną wiosną. Nie kaleczyć korzeni
zbierać kłącza. Z wydobytych rozłogów wybierać części młode, białe ścinać młode liście, bez ogonków zbierać młode liście, dobrze wykształcone rdest ptasi zbierać całe pędy nadziemne w początkach kwitnienia rumianek posp. zbierać koszyczki kwiatowe, bez szypułek, rozkwitłe
skrzyp polny zbierać całe zielone pędy nadziemne bez dolnej części tysiącznik posp. obcina się pędy w początkach kwitnienia macierzanka posp. ścinać kwitnące ulistnione pędy w dni suche.

error: Content is protected !!