This is default featured slide 1 title

This is default featured slide 2 title

This is default featured slide 3 title

This is default featured slide 4 title

This is default featured slide 5 title

Cel badań

Celem przeprowadzonych badań było zdiagnozowanie miejsca oraz roli, jaką pełnią zajęcia turystyczne i rekreacyjne w programowej działalności placówki opiekuńczo-wychowawczej dla młodzieży społecznie nieprzystosowanej, mającej problemy związane z używaniem alkoholu i narkotyków. Badania miały nie tylko umożliwić diagnozę stanu rzeczy w zakresie wykorzystania turystyki i rekreacji w realizowanym przez placówkę procesie resocjalizacji, ale także wskazać pewne preferencje i potrzeby wychowanków oraz bariery tej działalności. W celu realizacji zamierzeń posłużono się metodą sondażu diagnostycznego z wykorzystaniem techniki ankiety. Skonstruowano dwa kwestionariusze ankiety -jeden z przeznaczeniem dla wychowanków, drugi dla kadry pedagogicznej. Zawarte w nich pytania szczegółowe miały umożliwić zebranie materiału, który pozwoliłby na uzyskanie odpowiedzi na następujące pytania: Czy w placówce organizowane są zajęcia turystyczne i rekreacyjne i jaki jest to rodzaj zajęć? Kto najczęściej organizuje zajęcia turystyczne i rekreacyjne? Czy wychowankowie chętnie biorą w nich udział? Co daje wychowankom – w ich odczuciu – udział w zajęciach tego typu? Jaki jest – według kadry pedagogicznej – wpływ organizowanych zajęć na realizowany w placówce proces resocjalizacji? Czy występują (jeśli tak – to jakie) bariery w zakresie organizacji i realizacji zajęć turystycznych i rekreacyjnych? Badania w Ośrodku Rehabilitacyjno-Readaptacyjnym dla Młodzieży Polskiego Towarzystwa Zapobiegania Narkomanii w Wólce Przybojewskiej są elemen- jtern cyklu badań realizowanych w Zakładzie Obsługi Ruchu Turystycznego Aka- I demii Wychowania Fizycznego w Warszawie na temat miejsca i roli turystyki j rekreacji w działalności placówek opiekuńczo-wychowawczych w Polsce.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Współżycie społeczne

Osoby społecznie niedostosowane to takie, które utraciły zdolność poprawnego współżycia społecznego w wyniku niekorzystnych zmian w ich osobowości powstałych na skutek zaburzeń psychicznych, moralnych i etycznych. Społeczne niedostosowanie ma dwa wyraźne aspekty: społeczny – kiedy stosunek jednostki społecznie niedostosowanej do norm społecznych jest zaburzony, zagraża porządkowi społecznemu; indywidualny – kiedy wewnętrzna, psychiczna sytuacja jednostki jest trudna także na skutek utrudnionych kontaktów ze środowiskiem (Pospi- szyl 1998). Nie zawsze jednak społeczne niedostosowanie wiąże się z konfliktem jednostki ze środowiskiem. Wychowankowie społecznie niedostosowani wywodzą się często ze środowiska przestępczego, zdemoralizowanego, w którym panują zwyczaje i normy inne niż w środowisku kulturowym. W takim środowisku wyrasta jednostka zdemoralizowana, afirmująca nielegalne, niemoralne, aspołeczne zasady postępowania, właściwe dla środowiska subkultury. W takim środowisku objawy społecznego niedostosowania są akceptowane, gdyż są zgodne z wartościami tam przyjętymi i uznanymi. Ze wspomnianych wcześniej względów turystyka i rekreacja mogą być wykorzystane właśnie w procesie resocjalizacji osób niedostosowanych społecznie poprzez stwarzanie sytuacji umożliwiających między innymi: działania zmuszające do wyeliminowania nabytych wzorców destrukcyjnego postępowania;
rozwijanie samodzielności i inicjatywy wychowanków oraz uwzględnianie i kreowanie ich potrzeb szukania oparcia w grupach, akceptowanych wzorcach kulturowych, które jednocześnie umożliwiłyby zaspokojenie ich potrzeb aktywności, przynależności i akceptacji (Pospiszyl 1998).

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Dyscypliny naukowe

Zjawisko nieprzystosowania społecznego interesuje badaczy z wielu dyscyplin naukowych. Jest też różnie przez nich rozumiane – w inny sposób definiują je psychologowie, prawnicy, socjologowie, lekarze. W każdej z tych dziedzin nauki istnieje duża liczba definicji nieprzystosowania społecznego. Pojęcie to jest używane nie tylko w literaturze fachowej, ale również weszło do języka potocznego, posługują się nim rodzice, nauczyciele, dziennikarze. Termin ten został bardzo spopularyzowany, co przyczyniło się do zwiększenia jego ogólnikowości. Na nieprzystosowanie społeczne jednostki wkazują te jej zachowania, które są nieadekwatnymi, powtarzającymi się uporczywie reakcjami na wymogi i nakazy zawarte w przypisanych jej rolach społecznych. Wspomniana nieade- kwatność reagowania ujawnia się w łamaniu norm społecznych (prawnych, moralnych, obyczajowych) i lekceważeniu przez jednostkę powszechnie uznawanych oczekiwań społecznych. Wspomniane zachowania, jako sprzeczne z powszechnie uznawanymi standardami społecznymi, budzą zwykle dezaprobatę i podlegają sankcjom rozmaitych instrumentów kontroli społecznej. Jeden ze znawców problemu L. Pytka, autor Skali Nieprzystosowania Społecznego – znormalizowanego i wystandaryzowanego narzędzia do badania nieprzystosowania społecznego, za cząstkowe wskaźniki tego typu postaw uznała takie symptomy, jak:
notoryczne kłamstwa.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn

Turystyka i rekreacja w działalności Ośrodka Rehabilitacyjno-Readaptacyjnego

Współczesna cywilizacja odznacza się przyspieszonym rozwojem nauki i techniki oraz dążeniem do integracji kulturowej. Jednymi z charakterystycznych jej składowych są turystyka i rekreacja, stające się coraz bardziej nieodłącznym elementem stylu życia współczesnego człowieka (Rut 1998). Uczestnictwo w turystyce i rekreacji oraz jego pozytywne następstwa może być inspiracją do doskonalenia rzeczywistości i samego siebie, efektów swojej pracy, stosunków międzyludzkich, a patrząc szerzej – także systemów społecznych i ekonomicznych oraz – jak od wielu lat podkreśla K. Przecławski – cywilizacji i kultur (Przecławski 1973).
Szczególnie turystyka, w węższym rozumieniu pojęcia traktowana jako forma rekreacji, może być nośnikiem pozytywnych wartości i korzystnych przesłanek wpływających na funkcjonowanie człowieka. Do tych niewątpliwie najważniejszych można zaliczyć:
niezaprzeczalny fakt, że turystyka jest atrakcyjnym środkiem i bezpośrednią metodą poznawania rzeczywistości, możliwą do realizacji i wykorzystania w ciągu całego życia człowieka; kształtowanie poprzez udział w różnych formach aktywności turystycznej określonych społecznie pożądanych postaw wobec otaczającej nas rzeczywistości; wpływ na rozwój, kształtowanie i zmianę uczuć oraz systemu uznawanych wartości; udział w turystyce i rekreacji stwarza możliwość wielokierunkowego i zróżnicowanego działania twórczego, będąc szansą na samorealizację i samodoskonalenie się jednostki; jednocześnie rekreacja, a szczególnie rekreacja ruchowa oraz turystyka jako jej element (rozumiana jako forma aktywności nie tylko fizycznej), stają się czynnikiem stymulującym i utrzymującym zdrowie oraz kondycję psychofizyczną. Warto wskazać także na ich profilaktyczny charakter w zakresie zdrowia.

Share on FacebookShare on Google+Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn
error: Content is protected !!